De worsteling die hieraan vooraf is gegaan, lees je tussen de regels door in het persbericht. De winkels moeten hun lokale prijsbeleid opgeven. En de leveranciers moeten de rekening van standaard lagere prijzen betalen. Anders kan Media Markt namelijk niet concurreren met de lager geprijsde internet shops.

Media Markt spreekt krachtige taal, maar zal deze ambitie niet waarmaken. Ze gaan ervan uit dat de merkfabrikanten niet zonder hen kunnen. Als dat al zo is, is het enkel een kwestie van tijd.

Media Markt kunnen we over een aantal jaren in het – te zijner tijd ongetwijfeld veel langere – rijtje met falende offline retailers zetten als It’s en Megapool. Tenzij ze zich helemaal voor 100% concentreren op online retailing en de bestaande winkels zo snel mogelijk verkopen of inwisselen tot servicepunten op C-locaties.

Lang leve de Apple´s, Sony´s en Miele´s!

Rondom de wekelijkse en eenmalige programma’s wordt er het meest getwitterd. Waarschijnlijk zijn de kijkers meer bereid hier rustig voor te zitten om vervolgens dieper op het programma in te gaan. Het is immers wekelijks. Rondom de dagelijkse programma’s zoals, De Wereld Draait Door en Pauw & Witteman wordt er over het algemeen minder getwitterd. Per aflevering worden er tijdens #DWDD 1.768 tweets door 1.241 mensen verstuurd. Tijdens #PenW is dit 817 per aflevering, verstuurd door 459 mensen. Bij dagelijkse programma’s zie je een enorm toename van tweets wanneer er iets gebeurt wat niet binnen de norm valt. Zo liep tijdens de uitzending van DWDD het geluid gedurende vijf minuten niet synchroon.

Dit resulteerde in een toename van ongeveer 1.500 tweets (300 tweets per minuut!!!). Bij talkshows zijn de gasten ‘aan tafel’ en de onderwerpen die er besproken worden van invloed. Verder is naar mijn mening het genre bepalend. Ik denk dat kijkers van nature een grotere binding hebben met een gevoelsprogramma zoals Boer Zoekt Vrouw dan een spel als Wie is de Mol. Volgens mij zet betrokkenheid eerder aan tot actief twittergedrag dan het absolute bereik.

Kijk naar het wereldwijde schoolvoorbeeld TVOH. Webredacties, kandidaten, het hele programma ademde social media. Opereer eerlijk en open. Gebruik social media integraal binnen het format. Betrek de kijkers bij het format. Stel ze vragen, geef ze antwoord, houdt ze bezig. En je zult zien, ze zullen mee doen! Dit concludeerde David Brinkman tijdens afstudeeronderzoek op basis van de gegevens van Statalyze.

Wat doen jullie? Gaan jullie meer (actief) kijken als er actief wordt gezonden?

Overigens anderen noemen het internet of beter gezegd het World Wide Web een mooie ontwikkeling maar direct de grootste “spying machine”die er bestaat. Het grootste sociale medium, Facebook, heeft inmiddels meer dan 500 miljoen gebruikers. Reden voor Mark Zuckerberg om te roepen, dat het succes van Facebook aangeeft dat privacy geen issue meer is. Waarom zegt Mark Zuckerberg dat? Omdat de gebruiker die content op Facebook zet, Facebook direct mede-eigenaar van die content maakt.

Juridisch ziet het er als volgt uit: you grant us a non-exclusive, transferable, sub-licensable, royalty-free, worldwide license to use any IP content that you post on or in connection with Facebook (“IP License”).

Dit staat in de gebruikersvoorwaarden die natuurlijk te saai zijn om te lezen en daarom vrijwel nooit (vooraf) bekeken worden. Wat betekent dit? De tijd zal leren hoever het mede-eigenaarschap zal worden ge-exploiteerd, maar de commerciële stakeholders in Facebook zullen zeker voor druk zorgen om de grenzen die de overheid en uiteindelijk de consument toelaten op te zoeken. En Facebook is natuurlijk de enige niet. Waar de ouderwetse brief zelfs beschermd wordt door de grondwet (http://wetboek.net/lexicon/briefgeheim.html), scant Google volledig de inhoud van je gmail.

De kwestie of het internet de macht terug geeft aan de burger en de consument is niet eenduidig want we geven veel informatie en daarmee macht weer uit handen aan derden, direct of indirect. De commerciële trend is duidelijk te volgen. Hoe rijker het profiel van de consument des te aantrekkelijker die wordt voor commerciële boodschappen. Een rijk profiel maakt het met scherp schieten mogelijk en dat verlangt de adverteerder, moe van het hagel dat deze in het verleden afgevuurd heeft. In de meeste business modellen op het web betaalt de adverteerder en niet de gebruiker. Aangezien de betaler bepaalt, is de druk naar de grenzen van toelaatbaarheid groot. Die grenzen zijn overigens duidelijk verschillend in Amerika en Europa. De consument in Amerika vertrouwt de grote bedrijven meer dan de overheid en in ons oude continent is dat precies andersom. De grote spelers op het internet zijn voor het grootste gedeelte Amerikaans en de botsing met onze opvattingen over privacy is vrijwel een logische. Europa maakt zich ongerust en zoekt naar oplossingen en regelgeving.

De commerciële partijen betogen dat gratis voor gebruikers een prijs heeft en als die niet betaald wordt in natura (toegang tot data van de consument) dat dan heel veel diensten niet of niet meer gratis verkrijgbaar zijn. Facebook zou nog geen 5 miljoen gebruikers hebben mogen verwelkomen als je om te starten een fee zou hebben moeten betalen. Dit is nog eens overtuigend betoogd door Chris Anderson in zijn boek Free. Toch wil Brussel paal en perk stellen aan het ongebreidelde gebruik van data van de consument. Onze eigen Jacob Kohnstamm van het CPB (college bescherming persoonsgegevens) meldde dat data van de gemiddelde Nederlander in 2500 databases staat opgeslagen zonder dat die weet welke dat zijn. Deze privacy-kwestie blokkeert het EPD (electronisch patientendossier), omdat in geen enkele oplossing de patiënt beheerder en eigenaar is van haar eigen data.

Zo komt een weeffout in het World Wide Web bovendrijven, het is niet gebouwd rondom de gebruiker maar rondom bedrijven die wat willen aanbieden aan de consument. Het maximale wat je krijgen kunt is toegang tot je data met een gebruikersnaam en een wachtwoord, maar beheer en hergebruik is onmogelijk. Er is een wereld ontstaan van talloze mijndomeinen waar de consument (of welke hoedanigheid van belanghebbende dan ook) haar data dient achter te laten maar wel geacht wordt ze bij te houden. Die mijndomeinen praten uiteraard niet met elkaar dus het wordt steeds onoverzichtelijker en tijdrovender voor de consument. Ik heb zelf eens geteld hoeveel mijndomeinen ik, al dan niet actief, gebruik, het zijn er inmiddels 148, een echt mijnenveld dus! Dat deze situatie niet zo ongebreideld kan doorgroeien is voor velen al duidelijk. De contouren van een nieuwe trend zijn al zichtbaar: Personal Data Stores! De consument wil haar eigen data (terug). Op een Amerikaanse site staat een mooi overzicht: http://hub.personaldataecosystem.org/ . Op linkedin hebben we dan ook maar een Group Personal Data Stores opgestart:   http://www.linkedin.com/groups/Personal-Data-Stores-3759878?mostPopular=&gid=3759878.

Een eenvoudig voorbeeld ter illustratie. Een ansichtkaart is een ding. Hem bezorgen is een kille dienst: een stuk karton in een metalen doos stoppen.

Toch vraagt het om weinig fantasie om te begrijpen dat de postbode met komende Valentijnsdag een geluksbrenger kan zijn. En dat zijn dienst dus voor veel emotie zorgt.

Zo is het ook met brand-utilities. Een focus op nut betekent niet dat het daarbij blijft. Nut heeft een consequentie. En daar zitten emotionele gevolgen bij. Sterker, hoe groter het nut, hoe groter in de regel de emotie. Een postbode op Valentijnsdag is nuttiger dan op andere dagen en heeft dus een stuk meer beleving.

Uiteraard zijn Hyves of Facebook goede voorbeelden. Sterke merken met veel beleving. Ook al bieden ze primair een functionele dienst: mensen verbinden. Facebook noemt zichzelf zelfs ooit een ‘technology provider’.

Met het bovenstaande model heb ik een haat-liefde-verhouding. Het toont dat het medialandschap verandert en dat is goed. Het laat ook zien wat merken kunnen doen als ze zich hierin willen bewegen. En het ziet er gelikt uit, waardoor het makkelijk is de boodschap te verspreiden.

Maar ik merk dat het vaak tot een reactie leidt, die voor mij verkeerd voelt. Er komt een focus op ‘de blaadjes’: wat moeten we doen met al deze mogelijkheden; hoe zorgen we dat we de boot niet missen? Het middel wordt een doel: hoe zorgen we dat we aanwezig zijn op Foursquare, hoe doen we iets met Twitter?

Tel hierbij op dat sociale media door veel afdelingen gebruikt worden. En dat de meeste merken een organisatiestructuur hebben die uit hokjes bestaat. Dan is het resultaat is een rommelige matrix. En een nog gefragmenteerder media/middelen-denken. Terwijl de ambitie voor nieuwe, sociale media juist tegengesteld is. Want het uitgangspunt was toch dat de gebruiker nu echt centraal kwam te staan?

Er is daarom meer aandacht nodig voor het midden van het model: op welke, kernachtige wijze voegt het merk iets toe aan dit nieuwe medialandschap? De invulling van de middelen volgt hieruit.

Merken als Google en Facebook zijn groot omdat ze een hoofddoel hebben en in dit kader continu met waardecreatie bezig zijn. De rest is bijzaak en volgt hieruit, ook de instrumenten die worden gebruikt. Zoals Amazon stelt, bij innovatie kijken we niet naar dat wat verandert, maar naar dat wat hetzelfde blijft: het hoofddoel. Nieuwe instrumenten helpen Amazon om juist hetzelfde steeds beter te doen, de instrumenten zijn nooit een doel op zich. Dit is een holistische benadering.

Online marketeers kiezen daarentegen voor een instrumentele benadering: we moeten iets met dit instrument, hoe kunnen we er iets innovatiefs voor verzinnen? En ze richten zich vooral op afgeleide taken. Bekendheid, loyaliteit en gebruik zijn hun hoofddoelen geworden. Terwijl dit bij de bovenstaande merken andersom is. Innovatie is het hoofddoel. Een succesvol innovatiebeleid zorgt voor aandacht, loyaliteit en gebruik.

De Gouden cirkel van Simon Sinek is een goed hulpmiddel om het verschil te duiden. Het stelt dat een merk drie rollen kan hebben: (1) WAT, (2) HOE en (3) WAAROM.

De eerste is het meest instrumenteel. (1) WAT doen we? We maken computers. De tweede gaat breder. (2) HOE doen we het? We maken computers die makkelijk bruikbaar zijn. De derde is holistisch. (3) WAAROM doen we het? We geloven dat computer mensen kunnen helpen creatief te zijn.

WAAROM staat voor een groter plan, het hoofddoel. Het geeft op een fundamentele wijze richting aan innovatie en heeft duurzaamheid. Het past bij een merk als Apple.

HOE beschrijft de acties die hieruit volgen. Je kunt pas creatief met een computer aan de slag, als deze eenvoudig in het gebruik is. Merken als HP richten zich vooral op HOE, maar vergeten het achterliggende WAAROM.

WAT beschrijft de instrumenten die je gebruikt om het voorgaande te realiseren: we maken computers. Merken als Lenovo hebben grotendeels een focus op WAT, zonder dat ze een onderscheidende invulling van HOE en WAAROM hebben.

Terug naar de inleiding: het bovenstaande model geeft een antwoord op WAT. Maar hierop kan pas een antwoord worden gegeven als WAAROM en HOE goed zijn ingevuld. En het gevaar is, dat WAT zoveel ruimte inneemt, dat dat wordt vergeten. Daarom wil ik voorstellen het model in ere te houden, maar het op deze manier te gebruiken.

Het model, dat ik samen met Hyves ontwikkelde, toont hoe merken structureel, 24/7, aanwezig kunnen zijn op sociale media. We schreven dat een voordeel van sociale media ook een nadeel is: het is laagdrempelig om ermee te beginnen. Want het kwadrant linksboven (‘communicatie’) heeft een zenden-insteek. Merken zijn hiermee vertrouwd en kunnen er dus snel mee uit de voeten.

Echter, het is lastig om het succesvol te maken. Waar merken vaak vrezen voor overvloedige, kritische reacties van consumenten zodra ze ‘sociaal gaan’, is het tegenovergestelde meestal het geval: niemand merkt het op, want er is teveel aanbod van sociale content.

En opvallen is extra moeilijk, omdat bedrijven vaak weinig interessant nieuws kunnen melden. De informatie die wordt gedeeld, is vrij zakelijk of erg specifiek en spreekt weinig mensen aan.

Twee zaken zijn dan interessant. Als eerste is er vaak meer interessante informatie binnen een organisatie dan gedacht wordt. Opvallend is dit met name het geval bij ‘grotere, saaie’ bedrijven. Na enige speurwerk blijkt er juist veel te gebeuren rondom kennisontwikkeling, jong talent, innovatietrajecten, MVO-beleid, sponsoring of buitenschoolse activiteiten. Alleen is de hark nog niet aanwezig om deze informatie naar sociale media te brengen.

Is dat wel het geval, dat is er meestal een tweede uitdaging. De informatie wordt op sociale media op dezelfde wijze gedeeld als in een interne nieuwsbrief. Er wordt een enthousiast overzicht gegeven van dat wat er in en om het bedrijf gebeurt. Maar dit is vooral interessant voor de direct betrokkenen, niet voor buitenstaanders.

Organisaties kunnen in dit geval veel leren van reality-TV. Daar krijgen buitenstaanders ook een kijkje in de keuken van bedrijven, zoals restaurants, kappers of succesvolle ondernemingen. Maar deze informatie wordt niet willekeurig aangeboden. Er wordt een verhaal verteld. En dat verhaal heeft een spanningsboog en een kop en een staart.

Hier kunnen Twitterende, Facebookende en Hyvende bedrijven van leren. Er is een wirwar van sociale accounts en deze geven willekeurige, onregelmatige updates. Het gevolg is dat de belofte van sociale media, om mensen ergens actief bij te betrekken, niet wordt ingewilligd. De kloof tussen merken en mens voelt eerder groter, omdat bij sociale berichten minder intensief vanuit de ontvanger wordt gedacht dan bij reguliere, ‘serieuze’ communicatie.

Probeer daarom te leren van de wijze waarop reality-TV verhalen vertelt. Kies een centraal onderwerp. Geef de spelers een naam en laat weten waar het verhaal heen moet gaan. Bouw een ‘conflict in, dat voor een spanningsboog zorgt: gaat het lukken om… En geef het gevoel dat volgers het verhaal kunnen beïnvloeden. Uiteraard is The Voice of Holland een goed voorbeeld.

Kortom: het merk dat wil communiceren via sociale media, moet zich gedragen als een verhalenverteller rond een kampvuur. En niet als een huis-aan-huis-folder.

Dit blijkt ook uit statistieken van Statalyze die de afgelopen 7 dagen meer dan 260.000 tweets heeft geanalyseerd. Uiteindelijk hebben er vanaf 18.00 gister 63.938 unieke twitteraars met de #tvoh getwitterd. Deze hebben totaal meer dan 250.000 tweets geplaatst, wat neerkomt op een gemiddelde van 3,2 tweets per persoon. Tijdens het hoogtepunt van de show waren er 70 tweets per seconden (van 20.30 – 21.30 was het gemiddelde 22 tweets per minuut), wat resulteerde in bijna 80.000 tweets per uur.

Statistieken #tvoh finale social media

Dat dit gigantische cijfers zijn, zal niemand dan ook ontkennen. Niet alleen John de Mol zal blij zijn met het succes van #tvoh maar ook individuele consumenten, bedrijven en artiesten probeerden gister een graantje mee te pikken van het succes van de social media campagne tijdens deze show.

Statalyze keek naar @dijkshoorn die sinds gisteravond flink wat followers rijker is geworden.

@dijkshoorn
Nico Dijkshoorn is schrijver, dichter en columnist van Voetbal International. Hij schrijft teksten voor Draadstaal en Dit was het nieuws, en is huisdichter van De wereld draait door.

Nico Dijkhoorn twitterde gister tijdens de #tvoh over de kandidaten en de artiesten. Vaak erg sarcastisch, maar dat viel bij de vele followers van Nico erg in de smaak getuigen het grote aantal RT’s. Dit heeft er ook voor gezorgd dat gisteravond bijna 3000 twitteraars @dijkshoorn gingen volgen. Normaal gesproken krijgt @dijkhoorn er dagelijks 200-300 followers bij. Momenteel heeft hij nu bijna 75.000 followers.

#tvoh met Nico Dijkshoorn

Mashable en PSFK schreven erover afgelopen week. Zij herkennen 5 redenen om in te checken op locaties:

• Serendipity: als een vriend in de buurt is, kun je elkaar opzoeken.
• Game dynamics: status en badges verdienen door je check-ins.
• Personal diary: geheugensteuntje van waar je allemaal bent geweest.
• Sharing experiences: tips geven en krijgen.
• To score deals: kortingen op locatie krijgen.

Een aardig volledig lijstje. En als ik het zo op een rijtje zie, dan heb ik mijn twijfels bij stand-alone location based check-in diensten. Socials als Facebook en Hyves voldoen nu al aan 3 van de 5 redenen (serendipity, personal diary, sharing experiences). Daarnaast gaat Facebook (en ongetwijfeld Hyves ook) zich toeleggen op het doen van aanbiedingen op basis van locatie. En juist de resterende reden (game dynamics), is in mijn ogen de minst beklijvende reden om mee te doen aan location-based check-ins.

Kortom: ik denk dat stand-alone location-based check-in diensten te weinig hebben toe te voegen aan bestaande socials om echt de massa te gaan bereiken. Wat denk jij?

Bron: Koekoeksklok.com

Nooit meer “de hond heeft de wekker uitgezet”; sinds 2011 van ons is mag de iPhone als schuldige aangewezen worden om verslaapzonden op af te schuiven.

Hoe snel herstelt het vertrouwen in de Apple wekker? Of in de multifunctionele smartphone ansich? Welke adverteerder kan hierop duiken?

Adverteerder

Voor een klokje is niets zo belangrijk als betrouwbaarheid. Daarmee is de mensheid geconfronteerd. Wie kan deze betrouwbaarheid wel garanderen?

Simpelweg Swatch? De Philips Wake-up-light (mét of zonder iPod/Phone doc)? Of KlokkenPaleis? Lexa (nadere uitleg onder “Concept”)? Of elke random Wake-up-service (wie gebruikt ze nog, of richt er één op: een crisisvariant)?

Concept

• Philips Wake-up-light maakt je wél op tijd wakker – mét “schoenmaker blijf bij uw leest” slogan (“voor wie wekken serieus neemt”);
• Maak de koekoeksklok weer sexy;
• Vind nu een partner met een andere telefoon dan jij (Voor Lexa, of het inmiddels achterhaalde BrandDating.nl) – (“7.659 singles zonder iPhone 4 voor u beschikbaar”).

Insight

Het verwachtingspatroon ten opzichte van een wekker is extreem binair; deze moet het “gewoon doen”. Doet deze het niet meer, of is deze oud, dan moet deze direct vervangen. Het risico dat wij – niet alleen consument, maar ook werknemer of ondernemer (met afspraken, arbeidsovereenkomsten en dergelijk) – ons verslapen vermijden we ten alle tijden.

Resulteert deze blunder in wantrouwen naar de functierijke smartphone? Ontstaat in 2011 een behoefte van retroproducten die één functie bekleden (zoals in online nichevorming plaatsvindt), of is deze veronderstelling sterk overdreven?

Is er een adverteerder die van Apple’s fout durft te profiteren?

Wat is oversharing? Oversharing is de term die gebruikt wordt voor het ‘alles’ delen met anderen. Welke muziek je leuk vindt. Wat je nu eet. Welke boeken/films je op dat moment kijkt. Een belangrijk fenomeen daarbij zijn de ‘like’-knoppen. Je hebt die al in verschillende vormen. Of het nu de Hyves versie is, de ‘respecteer’-knop, de Linkedin versie, de ‘share’-knop, of de traditionele Facebook versie, de ‘like’-knop. Je hebt ze ook in andere vormen, zoals de ‘lekker’-knop van Albert Heijn.

Dit draagt allemaal bij aan het overshare gedrag. Dit gedrag zou wel eens een negatieve invloed kunnen worden binnen het social media gebruik. Zo las ik vandaag over een politiechef die op Twitter al zaken publiceerde, met eigen mening, voordat het onderzoek afgerond was. Deze politiechef is inmiddels op non-actief gesteld. Dit gaat we steeds vaker zien. Ik hoorde al geruchten om het social media gebruik op te laten nemen in CAO’s. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Daarmee maak je kapot wat er de afgelopen jaren is opgebouwd binnen het open internet, maar het besef is er nog niet bij iedereen dat alles wat je online zet te lezen is door anderen. En niet iedereen in deze wereld heeft een hart van goud.

Kortom, de trend van 2010 is oversharing. Waar dit in 2011 toe gaat leiden weet ik niet. Er zullen vast richtlijnen komen binnen social media gebruik. Wat je wel en niet mag zeggen. Hopelijk is de social media hype snel voorbij. Daalt het stof neer en gaat social media doen wat het al die tijd hoort te doen, je digitale vriendenboek zoals je die vroeger op de basisschool had.